Δ. Κατσικόπουλος: Δυο σκέψεις για το χρονίζον πρόβλημα της μεταφοράς μαθητών

Λαμβάνοντας ερέθισμα από το άρθρο του έγκριτου δημοσιογράφου της εφημερίδας «Πελοπόννησος» κου Δημ. Αβραμίδη στο φύλλο της 24-9-14, στη σελίδα 2 «Λοξές ματιές» και με τίτλο «Μεταφορά μαθητών οι ιστορίες τρέλας» έχω να παρατηρήσω τα εξής:

Στην πέμπτη παράγραφο αναφέρει «Ποιοι μαθητές δικαιούνται μεταφοράς το καθορίζουν οι διευθυντές των σχολείων. Πάει ο γονιός και κάνει την αίτηση του, μαζεύει τις αιτήσεις ο διευθυντής, τις στέλνει στη διεύθυνση κι αυτή με τη σειρά της λεει το νούμερο στην περιφέρεια. Δηλαδή αυτός που πληρώνει δεν σχετίζεται με το έργο για το οποίο πληρώνει. Ζήτω η Ελλάς και πάμε παρακάτω.»

Αυτή ειναι μερική αποκατάσταση της αλήθειας και αναφέρομαι στο γεγονος ότι όλοι σχεδόν οι αιρετοί περιφερειαρχες το 2011, ούτε και ανάλαβαν τα καθήκοντά τους, έριξαν το λίθο του αναθέματος στους πρώην αιρετούς νομάρχες. Κάτι αντίστοιχο συνέβη και στη δίκη μας περιφέρεια.

Τα χρέη για τη μεταφορά των μαθητών που ηταν συσσωρευμένα, ηταν οφειλή του κράτους δη.λ της κεντρικής εξουσίας, που όφειλε να τα έχει δώσει για την πληρωμή των αναδόχων του μεταφορικού έργου. Φώναζε τότε η ΕΝΑΕ εις ώτα μη ακουόντων. Άρα ο ένας μύθος καταρριπτεται, σχετικά με το ποιος όφειλε η ποιος διόγκωνε το χρέος, την οφειλή.

Ο άλλος μύθος αφορά τη σύμβαση. Και το λέω γιατί το επιχείρημα της μη πληρωμής το 2011 των οφειλών εκ μέρους της αιρετής περιφέρειας ήταν το ότι δεν υπήρχε σύμβαση.

Τι είχε συμβεί; Κατά το τελευταίο σχολικό έτος της αιρετής νομαρχιακής αυτοδιοίκησης (2010-2011), οι υπηρεσίες είχαν ολοκληρώσει έγκαιρα την όλη διαδικασία δηλ. προκήρυξη διεθνούς δημοσίου διαγωνισμού, είχε κατακυρωθεί στο μειοδότη που ειχε αναδειχθεί το υπεραστικό ΚΤΕΛ Αχαΐας και είχε στείλει τη σχετική σύμβαση πολύ πριν την έναρξη του σχολικού έτους (Σεπτέμβριος του 2010) στο Ελεγκτικό Συνέδριο για τον προβλεπόμενο προσυμβατικό έλεγχο. Μετά, ένα περίπου μήνα, το ΕΣ ζήτησε κάποια επιπλέον δικαιολογητικα τα οποία και
στάλθηκαν αμέσως. Προς το τίλος του 2010 όμως το ΕΣ απάντησε ότι δεν εγκρίνει τη σύναψη της σύμβασης, διοτι «ανακάλυψε» για πρώτη φορά μετά απο 15-20 χρόνια υπογραφής των συμβάσεων μεταφοράς των μαθητών και χωρίς καν να το έχει γνωστοποιήσει ή ζητήσει με το αρχικό έγγραφό του, ότι έλειπαν βεβαιώσεις των τοτε δημάρχων του νομού μας , ότι δηλ αδυνατούν οι Δήμοι (στην αρμοδιότητα των οποίων υπηγετο η μεταφορά των μαθητών) να εκτελέσουν το μεταφορικό έργο με ιδια μεταφορικά μέσα!!!!!Τα σχόλια περιττεύουν.

Και τίθεται το ερώτημα καλοπροαίρετα πάντα: μετά από τέσσερα έτη τι συνέβη και δεν υπάρχει σύμβαση;

Συμπερασματικά, γιατί υπάρχουν πολλές, πάρα πολλές, αλλες αναφορές που μπορεί να γιάνουν και για τις οφειλές και ποιος ευθύνεται και για τις συμβάσεις και για το μπαλάκι της αρμοδιότητας που αλλάζει συνεχώς χέρια από Δήμους σε Νομαρχίες και μετά στους καθολικούς τους διαδόχους που είναι οι αιρετές περιφέρειες, στη συνέχεια πέλι στους Δήμους και μετέ ξανέ στις περιφέρειες, το ζήτημα είναι ότι στη μέση είναι οι μαθητές.

Η αλήθεια είναι ότι τα κόστη είναι υπέρογκα και εν μέσω οικονομικής κρίσης υπάρχει σοβαρότατο πρόβλημα πληρωμής. Το θέμα της αρμοδιότητας και αυτού του ping-pong είναι το δεύτερο.

Απαιτείται συνεννόηση των εμπλεκομένων για οριστική λύση του προβλήματος. Με δεδομένα και προαπαιτούμενα που θα γίνουν κοινά αποδεκτά. Αλλιώς το πρόβλημα θα παραμείνει , η ένταση με την έναρξη κάθε σχολικής χρονιάς θα διαιωνίζεται και φαινόμενα όπως πχ το να υπάρχει διαφορετική τιμολόγηση του χιλιομέτρου σε νομούς της ιδίας και της αυτής περιφερειακης αυτοδιοίκησης καλά θα κρατούν.

Για ολα τούτα που ανέφερα και πολλα ακόμη που αφορούν μεγέθη και αριθμοί υπάρχουν έγγραφα που τα αποδεικνύουν. Έκρινα φρόνιμο να μην επεκταθώ και κουράσω περισσότερο.
Αυτό γιατί η ώρα ειναι ώρα ευθύνης και οι αιρετοί οφείλουν να τη σέβονται.

Αφορισμοί και αναθεματισμοί και φόρτωμα όλων των ευθυνών στις πλάτες των προηγουμένων έχουν κουράσει αρκετά και ούτε μπορούν να πείσουν. Τα προβλήματα θέλουν λύσεις μέσα στο σύγχρονο πολιτικο και κοινωνικοοικονομικό γίγνεσθαι και όχι μεμψιμοιρίες. Και ειναι γνωστό τοις πάσι ότι όλοι κρίνονται εκ του αποτελέσματος.