Το ξέσπασμα του Χρήστου Σταθόπουλου – Εδώ αεροδρόμιο… Εδώ αεροδρόμιο…

Εδώ αεροδρόμιο. Εδώ αεροδρόμιο…

Ώρα να αναμετρηθούμε με τους εαυτούς μας. Να ζυγίσουμε τα δύσκολα και τα εύκολα. Τα αναγκαία και τα ζητούμενα. Τα ρίσκα και την ασφάλεια.

Τα “θα προσπαθήσω κι ας αποτύχω” και τα “Θα επιτύχω”, από τα “κι αν αποτύχω;”.

Τέτοια ώρα είναι. Να μετρήσουμε εκείνα που ζήσαμε με τούτα που ζούμε. Ώρα θυσίας και σιωπηρού σπαραγμού για εκείνους που μένουν πίσω. Μα άλλη επιλογή δεν υπάρχει αφού δεν υπάρχει τόπος στον τόπο σου. Δεν υπάρχουν αφετηρίες για νέα και δημιουργικά, παρά μόνο για “προοδευτικές” ιδέες και πράξεις από εκείνες που τα κάνουν όλα ρημαδιό και ισάδι…

Εδώ σε αυτό το θέατρο του παραλόγου, δεν ποτίζουμε το μικρό δέντρο να μεγαλώσει. Κονταίνουμε το μεγάλο κι αν πετάξει ξανά, το ξεριζώνουμε. Είναι κουσούρι να είσαι διαφορετικός ή και μοναδικός στα γράμματα, το πνεύμα, την παιδεία. Αλλά φυσιολογικό να είσαι σεξουαλικά διαφορετικός. Οι Ρομά, οι παράνομοι μετανάστες, δικαιούνται επιδόματα, η φίλη μου, χήρα με τρία παιδιά, δεν έχει δικαίωμα στην “κοινωνική αλληλεγγύη”. Έχει αυτοκίνητο. Δεκαετίας…

Δεν περισσεύει ούτε σπιθαμή δρόμου να πορευθούμε ευθεία και να τρέξουμε όσο μπορούμε. Μόνο τέρμα δεξιά ή τέρμα αριστερά σου δίνουν επιλογή να πας. Ξαφνικά σε τούτη τη χώρα, οι δημοκράτες χαρακτηρίζονται φασίστες, οι φασίστες δημοκράτες, οι πατριώτες είναι αχαρακτήριστοι, οι ύαινες έγιναν κατοικίδια. Κανείς δεν επιτρέπεται απλώς, να αγαπά τη χώρα του, τη σημαία του, να ομολογεί την πίστη του για να μην θιχτεί ο γείτονας. Ο γείτονας, επιτρέπεται να κάνει ό,τι γουστάρει. Εσύ, έτσι κι αλλιώς δεν έχεις καν την προοπτική να γουστάρεις ό,τι επιτρέπεται.

Οι λεωφόροι έχουν καταληφθεί από Έλληνες που σιχαίνονται κάθε τι ελληνικό. Από απάτριδες που δεν θέλουν καμία πατρίδα. Πατρίδα για αυτούς, είναι όλος ο κόσμος και είναι για όλους, χωρίς σύνορα. Οι λογαριασμοί τους στις τράπεζες όταν βολευτούν σε κάποια πολυεθνική ή περάσουν στον στίβο της πολιτικής, καταλήγουν κι εκείνοι χωρίς πατρίδα, συνήθως σε off shore εταιρείες. Κατακλύστηκαν κι από ταγούς του έθνους που όταν δεν σαμποτάρουν το έθνος, καλύπτουν δια της σιωπής τους και εξασφαλίζουν μια εξώφθαλμη και προκλητική ασυλία σε εκείνους που πετούν μολότοφ στα θεμέλιά του.

Γέμισαν από ελληνόφωνους που καταστρέφουν τη γλώσσα. Από ποιμένες που παρακολουθούν με ηρεμία, τους λύκους να κατασπαράζουν το ποίμνιο. Από αναρχικούς που πολεμούν κάθε Αρχή για να επιβάλλουν διά της βίας τη δική τους. Από νούμερα… υπό του μηδενός. Καταλήφθηκαν οι λεωφόροι από πλειστηριαστές της χώρας σε όλα τα μήκη και πλάτη της. Πλειστηριαστές με το κάδρο του Βελουχιώτη στα υπουργικά τους γραφεία, αλλά συνεπείς στο dress code, χωρίς γραβάτα.

Έχουν και υπαλλήλους, dj και πρώην καφετζήδες, λίγο άπλυτους και ελεεινούς στην πολιτική, την ηθική και τη συμπεριφορά τους, που γλυκάθηκαν οι σιχαμεροί από την εξουσία και τους συνεπήρε η αλαζονεία της, τόσο ώστε να υβρίζουν δημόσια τους πολίτες όταν τους ασκείται κριτική. Έτσι, αντάμα όλοι, τούτο το ετερόκλητο πολιτικό μπουλούκι, από παλιούς πρασινοφρουρούς, φαντάσματα των κλαδικών που έγιναν Σημιτικοί εκσυγχρονιστές, από δεξιούς Καραμανλικούς που υποσχέθηκαν ότι θα οδηγούν με βάρδιες το τρένο να μην εκτροχιαστεί, από νοσταλγούς του Στάλιν και θιασώτες του Τρότσκι, με αντίπαλες ιδεολογίες αλλά απολύτως ευθυγραμμισμένους τραπεζικούς λογαριασμούς με τα κρατικά ταμεία και ποιος ξέρει αν και με τι άλλο, έχουν μετατρέψει τη χώρα σε μια…καπιταλιστική Σοβιετία με έδρα το Βερολίνο! Όλοι, είναι κάτι σαν άλλοι Σκαλούμπακες και η χώρα κάτι σαν μια άλλη, αντίθετη Γυάρος! Στους παράδρομους, καραδοκούν εκείνοι που υπόσχονται να ανατρέψουν τούτη την Χούντα, που οι ίδιοι άνοιξαν το δρόμο τους, αλλά τους καταδιώκουν τα σκάνδαλα. Χιλιοπαιγμένο και κακογυρισμένο το έργο. Από την άλλη είμαστε εμείς.

Εσύ. Εγώ. Τι να κάνουμε;

Εγώ απαντώ μόνος μου: Θα φύγω. Γιατί δεν έχω κοινό τόπο με κατά συρροήν “ιδεολόγους” δολοφόνους και εγκληματίες του κοινού Ποινικού Δικαίου, που μακέλεψαν αθώες ψυχές για δεκαετίες και παίρνουν άδεια από τις φυλακές! Δεν μπορώ να μοιραστώ τον ίδιο ήλιο με αυτούς που τους χειροκροτούν σε κάθε τους έξοδο! Δεν γίνεται να μην πνίγομαι από τα δηλητηριώδη αέρια που αφήνει πίσω της κάθε μικρή και μεγάλη μηχανή αυτού του καθεστώτος που κυβερνά, που γεμάτη με καύσιμα από δικαιώματα που κατακτήθηκαν, από χώματα που ποτίστηκαν κυριολεκτικά με αίμα και θυσίες από ελεύθερους Έλληνες για ελεύθερους Έλληνες, δουλεύει σκληρά και ρυθμικά αλέθοντας τα ιερά, τα όσια, τα πάτρια. Η αναρχία παρούσα, η δικαιοσύνη απούσα, η Εκκλησία πίπτουσα, η Ελλάδα θνήσκουσα. Δεν έχω και καμία δύναμη όμως, να αλλάξω τα πράγματα, ούτε την ψευδαίσθηση ότι θα σώσω τον κόσμο.

Τι να σώσεις που αρνείται να σωθεί; Πώς να το σώσεις; Ποιον να εμπιστευθείς; Ο ¨εχθρός¨ είναι εντός των πυλών. Έτοιμος να πετάξει ασπίδες σε νέα Ίμια. Πρόθυμος να πουλήσει όσες Μακεδονίες υπάρχουν… Γενναιόδωρος με τους γειτονικούς αλυτρωτισμούς. Και πολύ δειλός να εγκαταλείψει τον θρόνο της εξουσίας. Έχει κοντά πόδια, αν πέσει από εκεί θα σακατευτεί! Αλλά δεν έχω και ανοχή να κάνω με Έλληνες που μένουν βουβοί όταν ακούν τους αριστεροδέξιους φασίστες να τους χαρακτηρίζουν φασίστες και να ξαμολούν στους δρόμους τα Ες Ες της Αναρχίας, να μαζέψουν τρόπαια ελληνικές σημαίες για να πεταχτούν στην πυρά. Ούτε άλλον χρόνο για χάσιμο διαθέτω.

Με τεράστια αισιοδοξία και αποφασιστικότητα, κάνω προσωπική επανεκκίνηση. Σε άλλη χώρα, με νέους ανθρώπους, άλλη γλώσσα και νέες ελπίδες να κάνω κάτι το τίποτα. Με την Ελλάδα, την πίστη μου, τις αξίες μου, στις αποσκευές μου. Τούτη την κουρελιασμένη χώρα, που γλύφει τις πληγές της και προχωρά, την αγαπώ και δεν θα την βρω πουθενά αλλού. Εδώ αεροδρόμιο…

Γράψτε μια απάντηση

  Εγγραφή  
Ειδοποίηση για