Η Βίβιαν Σαμούρη για τους πλειστηριασμούς

Για τους πλειστηριασμούς
της Βίβιαν Σαμούρη – Επικεφαλής της δημοτικής παράταξης «’Ολοι μαζί, για την Πάτρα»
Είναι, πλέον, κοινός τόπος, ότι το εφιαλτικό πρόβλημα των πλειστηριασμών, είναι πολυεπίπεδο και πολυμέτωπο και βρίσκεται σε εξέλιξη, ενώ αναμένεται να επιδεινωθεί, απειλώντας  χιλιάδες νοικοκυριά και μικρομεσαίες επιχειρήσεις, παρά τις κυβερνητικές και τραπεζικές κορώνες, ότι όλα αυτά είναι κινδυνολογίες και παραπληροφόρηση, αλλά και παρά τα κροκοδείλια δάκρυα, τις όψιμες και πρόχειρες προτάσεις του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης επί του φλέγοντος αυτού θέματος, η οποία όταν κυβερνούσε αυτόν τον τόπο, συνελάμβανε φολογούμενους πολίτες μπροστά στα παιδιά τους, για χρέη μόλις 5.000 ευρώ προς το Δημόσιο.
Επίσης, είναι γνωστό σε όλους, ότι η κυβέρνηση εξήγγειλε -με χαρακτηριστική καθυστέρηση και μόνο μετά τη μαζική αντίσταση των πολιτών κατά των πλειστηριασμών- πως θα προχωρήσει στο «πάγωμα», έως και το τέλος του 2017, των κατασχέσεων των πρώτων κατοικιών, για χρέη προς το Δημόσιο, δηλαδή στην πρόσκαιρη «θωράκιση» της στέγης των οικονομικά αδύνατων πολιτών.
Κάτι που, φυσικά, επιμηκύνει την αβεβαιότητα, στη ζωή εκατοντάδων χιλιάδων οικογενειών.
Αντίθετα, οι πολιτικές που ασκήθηκαν έως τώρα, για τη διάσωση των τραπεζών, με τη δικαιολογητική βάση να μη χαθούν οι καταθέσεις και να αποφευχθεί η κατάρρευση του χρηματοπιστωτικού συστήματος της χώρας, είχαν μόνιμο και οριστικό χαρακτήρα.
Αναφέρομαι, όπως καταλάβατε στην ανακεφαλαιοποίηση την τραπεζών με ιλιγγιώδη ποσά, που επιβαρύνουν τα δημόσια οικονομικά και τον Έλληνα φορολογούμενο.
Με λίγα λόγια, οι επιβαλλόμενες από τους δανειστές πολιτικές, εστίασαν και συνεχίζουν να εστιάζουν στη σωτηρία του οικονομικού συστήματος κι όχι της ανθρώπινης ύπαρξης, της ζωής αυτής καθεαυτής και του μέλλοντός μας.
Το θέμα αντίστασης, λοιπόν, εναντίον των πλειστηριασμών, εάν θέλουμε να μην καταστραφεί ολοσχερώς και ανεπιστρεπί η ζωή ενός μεγάλου κομματικού του ελληνικού λαού, πιστεύω ότι δεν πρέπει να περιοριστεί στην πρώτη κατοικία, αλλά να επεκταθεί και σε άλλα επίπεδα, που σχετίζονται με την περιουσία, δηλαδή τους κόπους μιας ολόκληρης  ζωής, των πολιτών που ανήκουν στην κατώτερη ή τη μεσαία οικονομικά τάξη, των μικρομεσαίων επιχειρηματιών και των αγροτών, που δηλώνουν απτή αδυναμία να αντεπεξέλθουν στις υποχρεώσεις τους, σ’ αυτό το εξαιρετικά δυσχερές περιβάλλον…
Για παράδειγμα, όταν το 70% της αγροτικής γης είναι υποθηκευμένο, είναι ευθέως αντιληπτό πως υπάρχει αυξημένη πιθανότητα, εάν δεν αντιδράσουμε αποτελεσματικά, να περιέλθει στα χέρια ξένων πολυεθνικών, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για το μέλλον του αγροτικού κόσμου και, κατά προέκταση, της χώρας μας…