ΟΙ ΜΝΗΣΤΗΡΕΣ ΤΗΣ «ΠΗΝΕΛΟΠΗΣ»

Είναι σε όλους μας γνωστό, από την Οδύσσεια, το περιστατικό με τους μνηστήρες της Πηνελόπης, χήρας υποτίθεται, του Οδυσσέα. Γνωστό, όσο και ειδεχθές, που δείχνει τη συμφεροντολογία, την απληστία και τη δίψα για εξουσία, ακόμη και των βολεμένων. Γιατί οι μνηστήρες του θρόνου εκείνου και όχι της Πηνελόπης, δεν ήταν κάποιοι παρακατιανοί. Πριγκιπόπουλα, καλοβολεμένα στα βασίλεια των γονιών τους. Ήθελαν όμως περισσότερα πλούτη και τίτλους. Το τσούρμο των βολεμένων καταγοητευμένο από τα εύοσμα θέλγητρα της οσμής του «χηρεύοντος» βασιλείου, γυρόφερναν νύχτα-μέρα την πολύφερνη νύφη.

Ακόμη και αν οι πλείστοι εξ αυτών, μη έχοντας ελπίδα να φορέσουν το στέμμα του «εν χηρεία» βασιλείου, τουλάχιστον πόνταραν στην απόκτηση του τίτλου του υποψηφίου μνηστήρα, που θα τους έδινε προβάδισμα, σε κάποια άλλη μελλοντική δημοπρασία, οποιουδήποτε κερδοφόρου αξιώματος. Στόχος τους λοιπόν δεν ήταν η λύση των προβλημάτων της Ιθάκης, αλλά των δικών τους προβλημάτων εξουσίας, με ό,τι αυτή συνεπάγεται (παράπλευρα οφέλη).

Την εικόνα ενός τέτοιου τσούρμου, εμφανίζουν οι μνηστήρες της Δημαρχίας των Πατρών και της Περιφέρειας. Δώδεκα για το Δήμο και δέκα για την Περιφέρεια. Και μετά τους «περικεφαλαίους» η σαρδελοποίηση σε ατέλειωτη ουρά, των υποψηφίων δημοτικών και περιφερειακών συμβούλων. Τα μπιχλιμπίδια των «περικεφαλαίων».

Φαίνεται πως η Κρίση έχει βάλει και εδώ το σκελετωμένο και εφιαλτικό χέρι της. Η δικαίωση του αρχαίου. «Πενία τέχνας κατεργάζεται». Πενία πάσης φύσεως. Οικονομική, πενία προβολής, πενία δόξας, πενία μυαλού και ψυχής. Όλα τα στερητικά, που σε περίοδο ευφορίας, έστω και πλαστής, κοιμούνταν, ξύπνησαν και θέριεψαν, την περίοδο της στέρησης των πάντων. Η «δυστυχία» ενώνει τους ανθρώπους σε αγέλες που αλληλοσπαράσσονται, βγάζοντας τα απωθημένα τους, που πριν τα κοίμιζε η αποχαύνωση της καλοπέρασης. Όταν είμαστε χορτάτοι, σνομπάραμε την εξουσία, τους τίτλους. Τώρα, και αν ακόμη μερικοί δεν αποβλέπουν στην «κονόμα», αποβλέπουν να χορτάσουν οι μνηστήρες του Δήμου και της Περιφέρειας ακόμη και οι σύμβουλοι, από τον τίτλο του επιτυχόντος ή του αποτυχόντος (πρώην ή τέως). Γιατί για τους πεινασμένους κυρίως ψυχικά ακόμη και ο τίτλος, ο οποιοσδήποτε τίτλος, τους παρέχει την αυταπάτη του κορεσμού. Και αυτό συμβαίνει έστω και αν για να το αποφύγει κανείς, έχει μια πολύ καλή δικαιολογία που λέει: «Φάε αέρα κοπανιστό». Όταν δεν έχει τροφή για να κορέσεις την στομαχική σου πείνα, δύναμη για να ταπεινώσεις την ματαιοδοξία σου, πράξεις για να καλύψεις την αναξιοσύνη σου, μπορείς και να χορτάσεις ως επιτυχών ή ως αποτυχών (πρώην) υποψήφιος, εφόσον έναν από τους τίτλους αυτούς μπορείς να τον μοστράρεις εγγράφοντάς τον στο ατομικό σου μπιλιέτο, για «κάτι» στο μέλλον.

Εύγε λοιπόν δήμαρχε ή περιφερειάρχη. Γεια σου εκλεγμένε σύμβουλε, καλό μέλλον αποτυχημένε έστω και τέως ή πρώην, σύμβουλε, που υποχρεούται κατ’ εσάς η Πάτρα ή η Περιφέρειά να σας λύσει τα προσωπικά σας προβλήματα και όχι εσείς τα δικά τους. Γιατί, δυστυχώς γιαυτούς, αλλά και για εμάς, ο καυγάς γίνεται μόνον για το πάπλωμα, που θα καλύψει τη γύμνια, σωματικά ή ψυχικά, όλων αυτών των μνηστήρων, της νέας «Πηνελόπης» (Πάτρα, Περιφέρεια).

ΤΕΙΡΕΣΙΑΣ

Γράψτε μια απάντηση

  Εγγραφή  
Ειδοποίηση για